Over welk klimaat hebben we het eigenlijk

Juli 2017

De meest verwijderde ring van de ringen rondom de planeet Saturnus, de zogeheten F-Ring, blijkt op dit moment tweemaal zo helder en driemaal wijder te zijn, dan tijdens de Voyager-vluchten in 1980 en 1981 werd gemeten. Wat heeft deze enorme wijziging op zo’n korte termijn veroorzaakt en omdat Saturnus direct binnen de invloedsfeer van onze planeet aarde ligt, is de vraag wat deze wijziging voor onder andere onze planeet betekent heel relevant.

Tree beyond words

Deze informatie inspireerde mij tot dit blog waar ik later nog op terugkom.
Wanneer je meent de wereld te kunnen besturen en ervan uitgaat dat je de dagelijkse processen kunt beheersen – en dit is de meerderheid, zoals ik ze nadien ook zal noemen – is het thema klimaatverandering een probleem. En daarmee maak je het tot realiteit en vind je dat dit waar is.

Voor diegenen die dit niet als een ‘probleem’ ervaren en aan de wereld betekenisvol willen bijdragen – ik noem ze ter onderscheiding de minderheid (beide namen zijn niet toevallig gekozen) - is er ‘slechts’ verantwoording. Zij willen echt antwoord geven op de belangrijkste vraag waar het in deze onomkeerbare evolutie om gaat:

Hoe zet ik mijn vermogen, mijn talenten en kwaliteiten in
om het leven te dienen, het als het ware uit te nodigen?

De oorsprong van het woord evolutie is letterlijk ‘ontrollen’ of ‘ontwikkelen’, waar uiteraard altijd veranderingen bij komen kijken. Evolueren zonder te veranderen, bestaat niet en ons eigen lichaam is daar het beste bewijs van! Het verandert iedere zeven jaar zonder dat wij het merken volledig en we beschikken nadien over totaal nieuwe individuele cellen en atomen. 

De paradox op de achtergrond
Zolang we een verandering een probleem noemen, dat door ons zou zijn veroorzaakt, hebben we geen oog voor de paradox die achter dit ‘probleem’ schuilgaat. Het zegt; onze rol in dit gigantische planetaire samenspel is enerzijds uiterst bescheiden en anderzijds van geweldig belang. Het nodigt ons uit passend antwoorden te vinden op de actuele vragen die in dit tijdsgewricht aan de orde zijn. Er dienend aan zijn dus en daarin zijn we niet zo goed. De deugd dienstbaarheid komt niet overeen met ons egocentrische gedrag dat in de huidige samenleving hoogtij viert. We lopen massaal warm voor macht, bezit en aanzien, waarmee we goede sier of indruk denken te maken. In deze hoogmoedige setting is dienen en verantwoord bijdragen natuurlijk soft en alleen bedoeld voor watjes. 

Maar wie is er nou een watje; de meerderheid die met open ogen zijn of haar neus achternaloopt en als zoete koek gelooft in wat de media ons dag-in-dag-uit voorschotelt of de minderheid die de moed heeft bij lastige kwesties vragen te blijven stellen en zijn eigen invloed onderzoekt? 

Misschien
Wat de minderheid levend houdt en bij iedere keuze die het krijgt voorgelegd frequent inzet, is het woordje: MISSCHIEN! Is bijvoorbeeld klimaatverandering werkelijk een probleem? Misschien! Vanuit deze positie neem je geen stelling of standpunt in en blijf je zo lang mogelijk neutraal, totdat . . . . je er zeker van bent dat jouw antwoord op de kwestie juist is en de voorgestelde oplossingen het leven dienen. 

De meerderheid daarentegen interesseert zich daar nauwelijks voor en verkondigt luidruchtig elkaars mening en ideeën. Het komt aan eigen ervaring of onderzoek niet toe, terwijl de minderheid eigen ondervinding juist hoog in het vaandel draagt. De meerderheid herhaalt zichzelf en leeft patroonmatig zonder vragen te stellen. Het zegt het te weten of doet alsof en dat ervaren we met name bij zo’n ongrijpbaar thema als het veranderen van ons klimaat. Om er dieper in door te dringen, gaat het om de lastige maar noodzakelijke vraag:

Wat is de precieze invloed van de andere interstellaire
planeten op ons klimaat en milieu? 

Vrijheid als geboorterecht
Deze belangrijke vraag brengt ons bij het andere deel van de paradox, het deel dat doelt op de uiterst bescheiden rol die we erin spelen. De meerderheid gaat aan deze vraag over planetaire invloed voorbij, mogelijk omdat het zichzelf als het middelpunt (ego’s) beschouwt waar alles omheen draait. In die optiek staat de aarde inderdaad los van de andere hemellichamen, terwijl de realiteit en de kwantumwetenschap in deze veelbelovende tijd ons keer-op-keer zegt, dat alles met alles in relatie en dus niets los of op zichzelf staat.
Zou dat misschien ook gelden voor de planeet aarde en alles wat zich zoal op en om haar heen in het firmament afspeelt, bijvoorbeeld deze shift van ons klimaat en de gevolgen voor ons milieu? 

De kortzichtige stellingname van de elkaar napratende meerderheid initieert onbedoeld schuld en het ergste daarvan is, dat ze de hele samenleving ermee opzadelt. Wij als de 'schuldigen' van dit ‘probleem’ moeten boeten voor ons onbezonnen gedrag, wat zich praktisch uit in een behoorlijk aantal beperkende maatregelen die de Overheid - die immers ook niet beter weet - ons dwingend oplegt. Iedereen schijnt te weten wat het ‘probleem’ heeft veroorzaakt en laat zonder slag of stoot en gestuurd door de emoties angst en schuld, zich zomaar zijn vrijheid ontnemen. Weliswaar onbewust, maar daarom niet minder heftig en beperkend. Vrijheid is ons eerste geboorterecht, wat vragende en onderzoekende mensen – de watjes volgens de meerderheid - zich niet zomaar laten ontnemen!

Invloeden en verhoudingen van een totaal andere orde
Wat weten, zoals de aanhef van dit blog bevestigt, eigenlijk heel weinig van de planetaire invloed met betrekking tot klimaatverandering en vragen erover zijn is in deze tijd politiek niet correct. Daardoor ontbreken de financiële middelen om het diepgaand te onderzoeken. Toch weten we binnen ons zonnestelsel wel dat de maan o.a. verantwoordelijk is voor eb en vloed en dat zonnevlechten, de vele flares of uitbarstingen op de zon, het aardse magnetisch veld verstoren en ons eigen psychische gesteldheid beïnvloeden. Hoe erg het ons allemaal raakt, weten we niet en wacht nog grotendeels op onderzoek.

Verder valt nog op, wanneer we het totaalbeeld van het firmament zoals nu bekend beschouwen, dat we heel goed moeten kijken om daarin ons eigen zonnestelsel, in het bijzonder onze planeet aarde te ontdekken. De afmetingen en afstanden waar we tegenaan kijken, zijn zo gigantisch en van een totaal andere orde, dat we ons er nauwelijks een voorstelling van kunnen maken.

Klinkt het in dit bijna oneindige interstellaire samenspel dan niet ridicuul, om te veronderstellen dat planetaire invloeden zouden ophouden bij onze aardse sfeer en wij er helemaal los van staan? Alles staat in relatie met alles, weet je nog wel, en daar vormt ons klimaat en milieu uiteraard geen uitzondering op! 

Hoogmoed of realiteit
De meerderheid overschat de rol die de mens speelt in dit ‘probleem’ en zet er hoogmoed tegenover. Echter, trachten antwoord te geven vanuit schuldgevoelens, draagt niet bij tot het werkelijk oplossen ervan. Nóg belangrijker zijn de beperkingen die het ons allemaal oplegt, want ze staan op gespannen voet met de fundamentele vrijheid van ieder mens. De vrijheid om zelf, zonder beïnvloeding of druk van buitenaf, tot eigen doorleefde afwegingen te komen en voor zover mogelijk, zelf te onderzoeken wat waar dan wel onwaar is. Daartoe staat ieder mens een specifiek talent ter beschikking, het onderscheidingsvermogen en hier stuiten we op een echt probleem. De meerderheid kent deze latente kwaliteit niet of nauwelijks, laat staan dat het dit vermogen in zichzelf ooit heeft ontwikkeld. Daarom is zelfstandig kiezen en tot een goed afgewogen standpunt komen voor de meeste mensen ook zo moeilijk en blijft hen niets anders over, dan elkaar napraten en de meningen en argumenten van de media verkondigen en deze nadien als een soort religie verdedigen. 

Vrijheid/blijheid of verantwoord bijdragen
Nu zou na wat ik in dit blog onder de aandacht breng, de indruk kunnen ontstaan, dat we maar kunnen doen wat ons goeddunkt - vrijheid/blijheid dus. Niets echter is minder waar!

Wij als enige bezitten de kwaliteiten en talenten om passend antwoord te geven op de noden en verlangens van moeder Aarde. Echter niet gestuurd door angst of schuld als de meest slechte raadgevers, maar vanuit de intentie zorgzaam en dienen, waar volstrekt andere resultaten uit voortkomen.

Zou het een idee zijn om de klimaatverandering in plaats van buiten onszelf, binnen onszelf te zoeken en het naar onszelf te verplaatsen door te kijken wat we zoal denken en wat onze monden verlaat? Hoe ziet het klimaat binnenin jou en mij er bijvoorbeeld uit ten aanzien van echte thema’s, thema's zoals: 

-      In vrede en respect met elkaar samenleven?
-      De ander accepteren zoals hij of zij is?
-      Elkaar met een open vizier en belangstellend tegemoet treden? 

Als we daarmee beginnen zou het mij niets verbazen, dat we dan direct al veel meer resultaten zouden boeken die de artificiële wetgevingen en andere vrijheidsbeperkingen overbodig maken.

Hebben we onze handen daaraan niet méér dan vol?

 

 


Hoe voorkom je dat jouw focus een dogma wordt?

Juni 2017

Mensen zoeken voortdurend verklaringen voor wat ze meemaken en ervaren. Dat vinden we in onze Westerse cultuur heel gewoon. Ze ontdekken de verklaring of, zolang ze het nog niet weten, formuleren ze een vermoeden. Dat wil zeggen; een theoretische mogelijkheid die bij hun ervaring in de buurt komt, maar of deze verklaring echt waar is weten ze (nog) niet.

De belangrijkste reden waardoor een vermoeden of verklaring een dogma wordt is, dat weinigen zich realiseren dat de van oorsprong onschuldige en onschadelijke theoretische veronderstelling sluipenderwijs een onaantastbare wetmatigheid, een dogma wordt. Maar willen we dat en hebben we al niet meer dan genoeg last van wat dogma’s kunnen aanrichten?

Dit hele onopvallende interne proces gebeurt in onze ‘Werkplaats voor de geest’, zoals wij die enorm grote, intelligente en creatieve binnenruimte in ieder mens noemen en is voor het oog onzichtbaar, waardoor het onschuldig lijkt.

Alleen door zelfonderzoek gestaafde feiten
Vanaf het moment dat we de mogelijke verklaring in ons hoofd als een vaststaand feit, een dogma dus, aannemen, kunnen we hem echter niet langer onschadelijk noemen!
Hoe ontstaat zo’n dogma, hoe gaat dat in zijn werk? 

Een veronderstelling of aanname wordt van generatie op generatie doorgegeven en de erfgenamen weten na verloop van tijd niet meer dat de theorie van oorsprong een veronderstelling en geen nauwkeurig onderzocht feit is. Dat zijn ze vergeten! 
 
Ze sluiten daarom ook uit dat in de toekomst mogelijk bewezen kan worden dat deze theorie fout is. Erger nog; ze zijn er meer-en-meer van overtuigd dat zij de waarheid kennen en beginnen hem te vuur en te zwaard te verdedigen. Het is zelfs niet onmogelijk dat ze in hun eigen overtuigingen geloven, zonder daar kwade bedoelingen bij te koesteren. Maar veranderen daardoor de feiten? Nee, natuurlijk niet!

Wanneer we vergeten dat een overtuiging of veronderstelling een van oorsprong theoretische verklaring is, dan kan de theorie zomaar tot een dogma verstenen die we met hand en tand menen te moeten verdedigen. Een wrang voorbeeld en de weerslagen van dergelijke versteningen zien we in deze roerige tijd terug in een flink aantal fundamentalistische aanslagen die ons als samenleving pijnlijk treffen en kwetsbaar maken.

Waarom aandacht voor dit thema?
In de eerste plaats omdat dogma’s op wereldschaal – aannames en veronderstellingen die we bij gebrek aan eigen onderzoek, aanzien voor waarheden en feiten - een enorme plaats innemen en ons als samenleving grote schade berokkenen.

Zo’n honderd jaar geleden stelde Albert Einstein (1879-1955) de overbekende Relativiteitstheorie vast. De kern van deze theorie gaat over wat feitelijk en wat relatief is en raakt dus precies het thema waar ik hier aandacht voor vraag. Kennelijk hebben we nog niet begrepen wat Einstein met deze theorie werkelijk bedoelde.

Willen bijvoorbeeld politici of bestuurders succesvol hun land of hun ondernemingen besturen en doen ze er alles aan om hun plannen en voornemens te doen slagen, dan laten ze het wel uit hun hoofd om aan de slag te gaan met wat onecht of onwerkelijk is. De realiteit is immers heilig. En toch . . . . , dat is precies wat we vergeten en vrijwel allemaal vele malen per dag doen. We zien wat relatief is voor feiten en de waarheid aan!

We gaan in onze contacten en relaties met elkaar, zowel thuis als op ons werk, niet uit van vaststaande door onszelf gecheckte feiten, maar hangen als drenkelingen aan onze aannames, overtuigingen en veronderstellingen, met verregaande gevolgen voor zowel onszelf als de gehele samenleving.  

In ons eigen land is het debacle FC Twente daar een goed voorbeeld van. Zelfs nu nog na vele jaren zegt de oud voorzitter Joop Munsterman op de vraag wie hem destijds op zijn beleid aansprak: 'Laat duidelijk zijn dat wat er ook gebeurd is, ik daarvoor verantwoordelijk was'.
Een mooie schijnbaar heldere conclusie, waarbij het lijkt alsof hij het boetenkleed aantrekt. Niets echter is minder waar als je naar zijn verdere betoog luistert. Hij geeft geen antwoord op deze goede vraag, maar verdoezelt het met populaire kreten, zoals 'verantwoording nemen' en 'laat duidelijk zijn dat', etc. Hij heeft geen idee waar hij feitelijk antwoord op geeft en hoe onduidelijk hij is. Erger nog; hij laat zich ook nu nog niet op het toenmalige door hem gevoerde beleid aanspreken. Hij lardeert zijn betoog met 'interessante' van andere grootheden geleende kreten, die zijn gebrek aan zelfonderzoek moeten verdoezelen. Van eigen ondervinding en waarneming heeft hij kennelijk nog nooit gehoord.

Blijven aanmodderen of het heft in eigen hand nemen?
Daarom is het ook niet verwonderlijk dat een groot aantal van wat we ons serieus voornemen, helemaal niet of volkomen anders uitpakt. Calculaties en budgetten worden in de regel ruim overschreden; plannen en doelen komen doorgaans juist niet binnen de gestelde tijd klaar en deadlines worden zelden gehaald; projecten lopen regelmatig door onbekende oorzaak uit de klauw en dan heb ik het nog niet over een groeiend aantal, veelal religieus of anderszins getinte stromingen, die zich onbezwaard en ongeremd door dogmatische overwegingen laten leiden.

We modderen collectief maar wat aan en de bron van deze vergissing ontstaat in onze ‘Werkplaats voor de geest’, waar we meestentijds zijn vergeten ons af te vragen of wat we zoal bedenken en beweren, echt en reëel of relatief en daardoor mogelijk twijfelachtig is.

Van drenkelingen kun je zeggen dat ze zonder opzet in hun onverkwikkelijke situatie zijn terechtgekomen en er dus geen sprake is van moedwil. Maar dat geldt niet voor dit thema; wij leveren zonder slag of stoot onze vrijheid om zelf te onderscheiden en te beoordelen wat reëel of fake is in en dat maakt ons tot slaven!

  No mistake in Reality
   The Work - Byron Katie 

 

 


Hoe hoog is het entropieniveau van jouw organisatie?

April 2017

Het entropieniveau van mijn bedrijf? Wat nu weer, waar heb je het eigenlijk over? Mogelijk ken je het begrip 'entropie' nog niet en heb je er voor het besturen van jouw organisatie weinig of nooit over nagedacht. Nou, dat gaat door het lezen van dit stuk veranderen.

Wanneer ik het over je boot, jouw huis, een machine of je auto heb, dan laat je het wel uit je hoofd om van onderhoud af te zien. Je weet dat de kwaliteit van je bezit alleen op peil kan blijven, wanneer je er aandacht en geld aan besteedt. Ieder weldenkend mens wil zoveel mogelijk onder de dwingende invloed van entropie, de tweede fysische hoofdwet uit de thermodynamica, uit komen. Deze van oorsprong kosmische wet bezit een eigenschap waar niets of niemand aan kan ontsnappen. Alles na verloop van de tijd verslijt en veroudert en vervalt uiteindelijk tot chaos of zoals de Bijbel het zegt, keert tot stof weder. Niets blijft zoals het in aanvang was, dat is absoluut zeker!

Wanneer ik deze wet, dit sluipende principe onder de aandacht van de directieleden breng waar ik mee optrek en ze vraag hoe zij zich daartegen denken te weren, blijft het meestal pijnlijk stil. ‘Hoezo mezelf beschermen, het gaat toch niet om mij, maar om dingen, zoals de kwaliteit van programma’s of de machines die we in ons bedrijf gebruiken, e.d.? Die zijn toch aan slijtage en veroudering onderhevig en daar doen we alles aan om ze actueel en technisch op peil te houden?’

Dit is de gangbare opvatting en waarschijnlijk ook de veel gemaakte vergissing die leeft bij veel leiders en CEO's van organisaties en ondernemingen.

Wat zijn de consequenties van entropie?
Het onderhuidse principe entropie heeft invloed op alles en tast dus ook onze eigen vitale en intelligente binnenwereld aan. Onze ‘Werkplaats voor de geest’ zoals wij die enorm grote psychische binnenbeleving in ieder mens noemen, waardoor we meer dan ons lief is geconfronteerd worden met de fenomenen, zoals ‘vergeten’ en ‘vergissen’. Het zijn feitelijk de keiharde consequenties van entropie.

Alles wat als informatie en kennis in onze Werkplaats ligt opgeslagen, loopt geleidelijk maar zeker in kwaliteit terug en je merkt dat onder andere als je iets vergeet of onverhoopt niet meer weet.
Entropie heeft grote invloed op de daadkracht en inventiviteit van strategie- en beleidsbepalers aan de top van organisaties. Wanneer zij dit naar wanorde neigende principe niet goed begrijpen of als onbelangrijk van de hand wijzen, kan het grote en soms nauwelijks te becijferen schade aanrichten.

Wie heeft de teugels eigenlijk in handen?
Van leiders aan de top worden bovengemiddelde prestaties verwacht, waar ze doorgaans de juiste talenten en kwaliteiten voor bezitten. Daarmee tillen ze de onderneming boven zichzelf uit. Dat is immers de reden waarom ze deze positie of functie bekleden met alle emolumenten en egards van dien. 

De vraag die ze zichzelf kunnen en feitelijk ook regelmatig zouden moeten stellen is; wie heeft de teugels over het dagelijkse reilen en zeilen van mijn organisatie werkelijk in handen? Ben ik, zonder het te beseffen, aan deze wet overgeleverd en speel ik in plaats van een belangrijke hoofdrol, eigenlijk een ondergeschikte bijrol? 

Om antwoord te krijgen op deze wat ongemakkelijke vraag, dien jij je dieper in de organisatie en wat haar drijft te verdiepen en de moed te hebben om jezelf de onderstaande vervolgvraag te stellen:

Viert de waan van de dag en de automatische piloot in mijn organisatie hoogtij 
of neem ik voldoende tijd en ruimte om adequaat en wakker op de dagelijkse actualiteit in te spelen

Vragen dichter op de huid
Wat je tegen entropie kunt doen wanneer het jouw huis, je boot of je auto betreft is wel duidelijk. Je initieert acties om de kwaliteit van jouw bezit weer op te vijzelen en geeft bijvoorbeeld opdracht om je huis of boot te schilderen of de auto een extra servicebeurt te geven.

Dat wordt echter anders als deze onzichtbare en onderhuidse slijtage invloed blijkt te hebben op zowel jouw eigen kwaliteiten en talenten, als op die van jouw medewerkers. Dan is deze vraag veel minder vrijblijvend en komt hij behoorlijk dicht op de huid. 

Wanneer je wacht tot dit verval in je werk of thuis zichtbaar wordt, ben je te laat. De teloorgang heeft al toegeslagen, want entropie werkt immers altijd en dus 24 uur per etmaal! Wanneer jij je daarvan niet terdege bewust bent en vergeet er een adequate houding en gedrag tegenover te stellen, trap je, met de organisatie in je kielzog, zomaar in de comfortval. Je kiest samen voor de makkelijke weg van de minste weerstand en hebt haast, waardoor je de signalen die feitelijk op entropie duiden vergeet serieus te nemen.  

Syntropie
Gelukkig heeft deze allesoverkoepelende wet ook nog een tegenpool, die in jargon de naam negentropie (negatieve entropie) ofwel kortweg syntropie draagt. Het is dat deel van dit kosmische principe waarmee ieder mens zich kan verbinden en waardoor zijn creativiteit en inventiviteit aanzienlijk toenemen. Het maakt, wanneer je deze tegenool organisatiebreed inzet, energie voor vernieuwing en toewijding vrij en beëindigt het doorlopende geworstel met tijd. 

Misschien wel het meest belangrijk wat zich door syntropie op organisatieniveau inherent ontwikkelt is, dat het het opnemen van actuele informatie bevordert, waardoor het slijtageniveau (lees: entropie) laag wordt en laag blijft! 

De Vreemde Eend in de bijt
Om organisaties bij deze uitdagende transitie te helpen een vruchtbare balans te vinden tussen zowel entropie als syntropie, heb ik indertijd ‘de Vreemde Eend in de bijt’ ontwikkeld. 

Het is  een nieuw beroep, een soort ‘spindoctor’, een sympathieke en kundige luis in de pels, die met frisse en ludieke ogen vanuit een andere invalshoek op de dagelijkse gang van zaken aan komt vliegen. Hij brengt de glimlach en het plezier in het werk weer terug en omdat het een nieuw initiatief is, geef ik een praktijkvoorbeeld van zijn invloed en werkwijze:

De leden van het directieteam (DT) hebben veel last van elkaar en de CEO van de organisatie vertrouwt mij toe: ‘Ieder van ons is zo verschillend, gespecialiseerd en anders, dat we steeds in conflicten en onenigheid verzeild raken’. Zijn directe vraag aan mij is: ‘Hoe kunnen we in plaats van naast elkaar, meer mét elkaar samenwerken en samen weer vruchtbaar in gesprek komen?’

Hij, zoals in de loop van het gesprek blijkt, is zelf een stevige persoonlijkheid en drukt een behoorlijk stempel op het team door te bepalen wie er wel of niet in zijn team komt. Hij ziet niet dat zijn aanname over ‘anders of verschillend zijn’ of zijn mening over de vruchtbaarheid van de gesprekken, de dynamiek aantasten en mogelijk tegenhouden.

De homogeniteit van het team dat op voorspraak van de CEO is ontstaat, blijkt iedere beweging of ontwikkeling in de weg te staan. Er is immers een wetmatigheid die zegt: Wanneer schuring en weerstanden al bij voorbaat uit processen worden weggehaald of worden ontkend, de pit er uitgaat. 
De goede bedoelingen van CEO generen wel veel roaring, maar dragen geen of nauwelijks vrucht.

We trekken tijd uit om aan functies en zakelijkheid voorbij, de oordelen en meningen over elkaars ‘anders-zijn’ uit te stellen, waardoor er méér bewustzijn voor ieders ‘mens-zijn’ ontstaat. Op grond waar nauwelijks licht in doordringt, kan iets nieuws of origineels immers niet wortelschieten!

De kern van de zaak
Dit soort uitingen van remmende slijtage van binnenuit, veroorzaakt door de cultuur, de gezamenlijke denkkracht van een organisatie, behoort tot het specifieke werkterrein van de Vreemde Eend. Hij kijkt fris en neutraal tegen deze bestaande cultuur aan, want heeft deze weg zelf al eens afgelegd. Samen met de directie zet hij ieders ‘anders-zijn’ in een veilig en helder licht en . . . . stelt vragen. Vragen zoals: ‘Waarin ben jij anders en wat denk of doe je dan? Hoe open ben je en kennen de overige bestuursleden jouw standpunt of mening?’

Ben je toe aan zo’n onbevangen klankbord en durf je deze Vreemde Eend uit te nodigen of blijf je nog een tijdje om de hete brij heen draaien, zonder het samen over de kern van de zaak te hebben? 


Veroudering (lees: entropie) kun je niet tegenhouden,
           vernieuwing wel.
                     

Uitspraak van Hans van Mierlo journalist en politicus (1931-2010)