De inspirerende leider - een neuslengte vóór

Oktober 2017

De waan van de dag maakt van menig leidinggevenden drukke baasjes die weliswaar veel ‘doen’, maar zich onvoldoende met de noodzakelijke zaken bezighouden. Stilstaan bij de eigen stijl en wat er mogelijk nog te leren of te ontwikkelen valt, komt er dan niet van.

Wanneer jij door drukte niet aan jezelf of je ontwikkeling toekomt, maak je mogelijk ook onvoldoende gebruik van het vermogen van jouw medewerkers. Jouw vermogen en het vermogen van je medewerkers lopen immers simultaan en wanneer jij dat ontkent, zelfs onbewust, dan laat je een onaangesproken schat liggen, wat mogelijk de reden is van al dat geren.

Jezelf ontwikkelen is geen luxe, maar een regelrechte voorwaarde - een must -  om samen te werken. Als jij je in je werk door voor- of afkeuringen of ad hoc wensen laat leiden, is dat fnuikend voor de organisatie en maak je zelfsturing feitelijk onmogelijk. De waan van de dag viert hoogtij en je komt nauwelijks toe aan het creatief vertalen van externe en interne klantvragen. 

Is het bijvoorbeeld regel dat jouw medewerkers door hun collega's worden ondersteund of is dat een hoge uitzondering? En jij, geef je echt leiding of ben je een soort 'manusje van alles' die de dagelijkse processen van handjes en voetjes voorziet? Manage je of zet je de noodzakelijke lijnen voor een uitdagende en grotendeels nog onzekere toekomst uit? Dat scheelt immers een flinke slok op een borrel.

bezield_leiderschap_en_organisatieontwikkeling

Wat houd jou gevangen?
Vaak heb je allerlei overtuigingen, meningen en beelden die je ertoe aanzetten toch maar weer zelf aan de slag te gaan. De automatische piloot en de waan van de dag nemen dan het werk van je over en zeker als het druk en heel spannend wordt. Wie zit er op zo’n moment aan het stuur? Jij met jouw ‘Werkplaats voor de geest’ (zie kader) of spelen jouw vaste gewoonten en patronen er de baas? 

Wil je dat? Wil je de actualiteit vertalen op basis van oude en tot de draad toe versleten ervaringen uit een voorbij verleden of richt jij je actueel op het hier & nu? Hoe goed bedoeld ook; je stuur de organisatie en haar bemanning aan als een kopieerapparaat als je de verschillende niveaus in deze werkplaats van jouw medewerkers veronachtzaamt. Daarbinnen ligt immers dat beloftevolle vermogen.

Een neuslengte vóór 
Een inspirerend leider doet in de gegeven situatie wat authentiek en echt is. Hij of zij past zich aan aan de realiteit en maakt de organisatie daarmee sterk en zelfsturend. Daar kijkt iedere medewerker verwachtingsvol naar uit! 

Je coacht en geeft waar nodig subtiel sturing en ziet wat de medewerkers nodig hebben voor het effectief uitvoeren van hun dagelijkse taken. Je wordt een leidinggevende die van tijd tot tijd op zijn handen durft te zitten en, indien nodig, ook liefdevol durft te snijden. 

Je hebt de moed om los te maken wat vast zit en kan delegeren in plaats van uitsluitend controleren, rennen en draven en je weet hoe en wanneer een handeling het meeste effect sorteert. Niet door je op de resultaten alleen blind te staren, maar ‘de stip aan de horizon’ - de intentie waarom en waarvoor je het eigenlijk allemaal doet - helder te hebben en te houden en daar samen met jouw medewerkers doelbewust op af te koersen.  

Succesvolle organisaties gebruiken zoveel mogelijk het latente vermogen van hun medewerkers en komen zo tot uitstekende en uiterst winstgevende resultaten. Henry Ford sloeg indertijd de spijker pal op zijn kop met de wijze woorden:

Een bedrijf leiden dat tot doel heeft
uitsluitend winst te maken,
is een armzalige manier van ondernemen.

Bij het dagelijkse werk op jouw afdeling kom je gemakkelijk in een bepaald soort patroon terecht, wanneer je bijvoorbeeld binnen een vastgestelde tijd een caseload af moet hebben. Zo’n patroon leidt tot minder contact met jezelf, met anderen en met de producten of diensten die je aan de markt aanb

iedt en levert. Dat werkt vernauwend en beklemmend en gaat soms zelfs zover, dat je niet meer weet waar je het eigenlijk allemaal voor doet. Er blijft je daardoor niet veel anders over, dan jouw aandeel zo goed en zo kwaad te managen. Maar waarom doe je het ook al weer en wat is jouw bijdrage aan het geheel? Je moet bekennen dat je het eigenlijk niet meer weet!

A-Werkplaats kopie

Deze vorm van in een patroon schieten is weliswaar heel menselijk en in deze complexe tijd misschien ook begrijpelijk, maar is niet persé nodig. Je kunt ook jouw medewerkers expliciet uitnodigen en ze helpen verder te kijken dan hun neus lang is. En je kunt jezelf een coach gunnen die sam

en met jou d eaannames en overtuigingen onderzoekt die jou drijven 'zelf' zo hard te werken. Of je zoekt een sparringpartner die jou helpt je bezieling weer levend te maken.

 

Wat is de winst van de 'neuslente voor'?
Het versterkt jouw persoonlijk leiderschap en kan leiden tot een leider die:

  • Zowel de processen als zijn of haar medewerkers coacht;
  • Als vanzelf ondersteuning geeft door feedback en feedforward (complimenten);
  • De potentie enhet vermogen van alle medewerkers aanspreekt;
  • De waarden en principes die de organisatie uitdraagt, voorleeft;  
  • Niet alleen praat over integriteit, maar dit zelf in de praktijk laat zien, zodat het in ieders genen gaat zitten.

 

 

Over welk klimaat hebben we het eigenlijk

Augustus 2017

De meest verwijderde ring van de ringen rondom de planeet Saturnus, de zogeheten F-Ring, blijkt op dit moment tweemaal zo helder en driemaal wijder te zijn, dan tijdens de Voyager-vluchten in 1980 en 1981 werd gemeten. Wat heeft deze enorme wijziging op zo’n korte termijn veroorzaakt en omdat Saturnus direct binnen de invloedsfeer van onze planeet aarde ligt, is de vraag wat deze wijziging voor onder andere onze planeet betekent heel relevant.

Tree beyond words

Deze informatie inspireerde mij tot dit blog waar ik later nog op terugkom.
Wanneer je meent de wereld te kunnen besturen en ervan uitgaat dat je de dagelijkse processen kunt beheersen – en dit is de meerderheid, zoals ik ze nadien ook zal noemen – is het thema klimaatverandering een probleem. En daarmee maak je het tot realiteit en vind je dat dit waar is.

Voor diegenen die dit niet als een ‘probleem’ ervaren en aan de wereld betekenisvol willen bijdragen – ik noem ze ter onderscheiding de minderheid (beide namen zijn niet toevallig gekozen) - is er ‘slechts’ verantwoording. Zij willen echt antwoord geven op de belangrijkste vraag waar het in deze onomkeerbare evolutie om gaat:

Hoe zet ik mijn vermogen, mijn talenten en kwaliteiten in
om het leven te dienen, het als het ware uit te nodigen?

De oorsprong van het woord evolutie is letterlijk ‘ontrollen’ of ‘ontwikkelen’, waar uiteraard altijd veranderingen bij komen kijken. Evolueren zonder te veranderen, bestaat niet en ons eigen lichaam is daar het beste bewijs van! Het verandert iedere zeven jaar zonder dat wij het merken volledig en we beschikken nadien over totaal nieuwe individuele cellen en atomen. 

De paradox op de achtergrond
Zolang we een verandering een probleem noemen, dat door ons zou zijn veroorzaakt, hebben we geen oog voor de paradox die achter dit ‘probleem’ schuilgaat. Het zegt; onze rol in dit gigantische planetaire samenspel is enerzijds uiterst bescheiden en anderzijds van geweldig belang. Het nodigt ons uit passend antwoorden te vinden op de actuele vragen die in dit tijdsgewricht aan de orde zijn. Er dienend aan zijn dus en daarin zijn we niet zo goed. De deugd dienstbaarheid komt niet overeen met ons egocentrische gedrag dat in de huidige samenleving hoogtij viert. We lopen massaal warm voor macht, bezit en aanzien, waarmee we goede sier of indruk denken te maken. In deze hoogmoedige setting is dienen en verantwoord bijdragen natuurlijk soft en alleen bedoeld voor watjes. 

Maar wie is er nou een watje; de meerderheid die met open ogen zijn of haar neus achternaloopt en als zoete koek gelooft in wat de media ons dag-in-dag-uit voorschotelt of de minderheid die de moed heeft bij lastige kwesties vragen te blijven stellen en zijn eigen invloed onderzoekt? 

Misschien
Wat de minderheid levend houdt en bij iedere keuze die het krijgt voorgelegd frequent inzet, is het woordje: MISSCHIEN! Is bijvoorbeeld klimaatverandering werkelijk een probleem? Misschien! Vanuit deze positie neem je geen stelling of standpunt in en blijf je zo lang mogelijk neutraal, totdat . . . . je er zeker van bent dat jouw antwoord op de kwestie juist is en de voorgestelde oplossingen het leven dienen. 

De meerderheid daarentegen interesseert zich daar nauwelijks voor en verkondigt luidruchtig elkaars mening en ideeën. Het komt aan eigen ervaring of onderzoek niet toe, terwijl de minderheid eigen ondervinding juist hoog in het vaandel draagt. De meerderheid herhaalt zichzelf en leeft patroonmatig zonder vragen te stellen. Het zegt het te weten of doet alsof en dat ervaren we met name bij zo’n ongrijpbaar thema als het veranderen van ons klimaat. Om er dieper in door te dringen, gaat het om de lastige maar noodzakelijke vraag:

Wat is de precieze invloed van de andere interstellaire
planeten op ons klimaat en milieu? 

Vrijheid als geboorterecht
Deze belangrijke vraag brengt ons bij het andere deel van de paradox, het deel dat doelt op de uiterst bescheiden rol die we erin spelen. De meerderheid gaat aan deze vraag over planetaire invloed voorbij, mogelijk omdat het zichzelf als het middelpunt (ego’s) beschouwt waar alles omheen draait. In die optiek staat de aarde inderdaad los van de andere hemellichamen, terwijl de realiteit en de kwantumwetenschap in deze veelbelovende tijd ons keer-op-keer zegt, dat alles met alles in relatie en dus niets los of op zichzelf staat.
Zou dat misschien ook gelden voor de planeet aarde en alles wat zich zoal op en om haar heen in het firmament afspeelt, bijvoorbeeld deze shift van ons klimaat en de gevolgen voor ons milieu? 

De kortzichtige stellingname van de elkaar napratende meerderheid initieert onbedoeld schuld en het ergste daarvan is, dat ze de hele samenleving ermee opzadelt. Wij als de 'schuldigen' van dit ‘probleem’ moeten boeten voor ons onbezonnen gedrag, wat zich praktisch uit in een behoorlijk aantal beperkende maatregelen die de Overheid - die immers ook niet beter weet - ons dwingend oplegt. Iedereen schijnt te weten wat het ‘probleem’ heeft veroorzaakt en laat zonder slag of stoot en gestuurd door de emoties angst en schuld, zich zomaar zijn vrijheid ontnemen. Weliswaar onbewust, maar daarom niet minder heftig en beperkend. Vrijheid is ons eerste geboorterecht, wat vragende en onderzoekende mensen – de watjes volgens de meerderheid - zich niet zomaar laten ontnemen!

Invloeden en verhoudingen van een totaal andere orde
Wat weten, zoals de aanhef van dit blog bevestigt, eigenlijk heel weinig van de planetaire invloed met betrekking tot klimaatverandering en vragen erover zijn is in deze tijd politiek niet correct. Daardoor ontbreken de financiële middelen om het diepgaand te onderzoeken. Toch weten we binnen ons zonnestelsel wel dat de maan o.a. verantwoordelijk is voor eb en vloed en dat zonnevlechten, de vele flares of uitbarstingen op de zon, het aardse magnetisch veld verstoren en ons eigen psychische gesteldheid beïnvloeden. Hoe erg het ons allemaal raakt, weten we niet en wacht nog grotendeels op onderzoek.

Verder valt nog op, wanneer we het totaalbeeld van het firmament zoals nu bekend beschouwen, dat we heel goed moeten kijken om daarin ons eigen zonnestelsel, in het bijzonder onze planeet aarde te ontdekken. De afmetingen en afstanden waar we tegenaan kijken, zijn zo gigantisch en van een totaal andere orde, dat we ons er nauwelijks een voorstelling van kunnen maken.

Klinkt het in dit bijna oneindige interstellaire samenspel dan niet ridicuul, om te veronderstellen dat planetaire invloeden zouden ophouden bij onze aardse sfeer en wij er helemaal los van staan? Alles staat in relatie met alles, weet je nog wel, en daar vormt ons klimaat en milieu uiteraard geen uitzondering op! 

Hoogmoed of realiteit
De meerderheid overschat de rol die de mens speelt in dit ‘probleem’ en zet er hoogmoed tegenover. Echter, trachten antwoord te geven vanuit schuldgevoelens, draagt niet bij tot het werkelijk oplossen ervan. Nóg belangrijker zijn de beperkingen die het ons allemaal oplegt, want ze staan op gespannen voet met de fundamentele vrijheid van ieder mens. De vrijheid om zelf, zonder beïnvloeding of druk van buitenaf, tot eigen doorleefde afwegingen te komen en voor zover mogelijk, zelf te onderzoeken wat waar dan wel onwaar is. Daartoe staat ieder mens een specifiek talent ter beschikking, het onderscheidingsvermogen en hier stuiten we op een echt probleem. De meerderheid kent deze latente kwaliteit niet of nauwelijks, laat staan dat het dit vermogen in zichzelf ooit heeft ontwikkeld. Daarom is zelfstandig kiezen en tot een goed afgewogen standpunt komen voor de meeste mensen ook zo moeilijk en blijft hen niets anders over, dan elkaar napraten en de meningen en argumenten van de media verkondigen en deze nadien als een soort religie verdedigen. 

Vrijheid/blijheid of verantwoord bijdragen
Nu zou na wat ik in dit blog onder de aandacht breng, de indruk kunnen ontstaan, dat we maar kunnen doen wat ons goeddunkt - vrijheid/blijheid dus. Niets echter is minder waar!

Wij als enige bezitten de kwaliteiten en talenten om passend antwoord te geven op de noden en verlangens van moeder Aarde. Echter niet gestuurd door angst of schuld als de meest slechte raadgevers, maar vanuit de intentie zorgzaam en dienen, waar volstrekt andere resultaten uit voortkomen.

Zou het een idee zijn om de klimaatverandering in plaats van buiten onszelf, binnen onszelf te zoeken en het naar onszelf te verplaatsen door te kijken wat we zoal denken en wat onze monden verlaat? Hoe ziet het klimaat binnenin jou en mij er bijvoorbeeld uit ten aanzien van echte thema’s, thema's zoals: 

-      In vrede en respect met elkaar samenleven?
-      De ander accepteren zoals hij of zij is?
-      Elkaar met een open vizier en belangstellend tegemoet treden? 

Als we daarmee beginnen zou het mij niets verbazen, dat we dan direct al veel meer resultaten zouden boeken die de artificiële wetgevingen en andere vrijheidsbeperkingen overbodig maken.

Hebben we onze handen daaraan niet méér dan vol?

 

 


Niet-Weten als levenshouding

Juni 2017

Stel dat

Niet-weten de basis is van ons leven
We benieuwd mogen zijn naar de toekomst

En niet
Nu al leven in de angst van weten wat er zal komen

 

Stel dat

Niet-weten ons leren is
We mogen vertrouwen op wat we van binnen weten
en buiten zelf waarnemen

En niet
Luisteren naar de anderen waarvan we denken dat ze alles weten

Stel dat

Niet-weten onze omgeving is
We kunnen wachten in vertrouwen 
van wat zich ontvouwt

En niet
Oplossen van wat we aannemen dat een probleem zal zijn

Stel dat

Niet-weten onze levenshouding is
En
Het ‘even niet meer weten’ de ingang naar

een vrij leven, een leven van benieuwdheid
een leven waarin geduldig waarnemen

die ruimte geeft
van verlangen…