Hoe haalt een bestuurder of CEO méér uit zichzelf zonder zich geweld aan te doen?

Juni 2018

Welke statistieken of welk onderzoek je ook onder ogen krijgt, iedere prognose stelt een hoger tempo en een nog complexere samenleving dan het huidige in het vooruitzicht en volgens mij is in deze trend het zakenleven koploper. De negatieve gevolgen van deze complexe en almaar snellere samenleving zijn duidelijk merk- en voelbaar. Tijd om daadkrachtige lijnen of vruchtbare strategieën naar de toekomst uit te zetten en in alle rust even tot jezelf te komen, ontbreken. 

Het kan een bom leggen onder zowel je gezondheid als jouw algemene welbevinden. Niemand met enig gezond verstand laat dergelijke signalen op z’n beloop, want het kan je ongewild in de armen van een burn-out of nog erger drijven.

Ben jij je daarvan bewust of denk je dat de soep niet zo heet wordt gegeten als hij wordt opgediend? Dat is niet verstandig, want de feiten spreken voor zich; de werkdruk volgens experts die daarvoor hebben doorgeleerd, neemt continu en zelfs tot in het kwadraat toe! 

Daarom is de vraag hoe je omgaat met de paradox ‘méér uit jezelf halen, zonder er harder voor te hoeven werken’, ook geen luxe, maar een must in deze roerige tijd.

Het oude paradigma
Iedereen die zich inzet en werkt volgens het oude en nu nog veelal geldende paradigma, loopt een gerede kans daar vroeg of laat de rekening voor gepresenteerd te krijgen. De eens geleerde programma’s passen niet langer in de behoeften van deze dynamische tijd. Dat weet je ergens diepweg vanbinnen natuurlijk zelf ook wel en je voelt aan dat er een behoorlijke kern van waarheid schuilt in wat ik je hier voorhoud. Mogelijk meen je het gat zo goed en zo kwaad als je kunt te kunnen dichten en gooi je er nog een schepje bovenop. Je werkt nog harder of nog langer, met naar ik vrees negatieve gevolgen voor jou en je gezondheid!

Eigenlijk gaat de vraag waar in het zakenleven vrijwel iedereen eens tegenaan loopt of mee worstelt, over tijd. De chronologische klokkentijd wel te verstaan, die we ooit met elkaar hebben afgesproken. Wanneer je deze tijd in jouw werk en thuis als enige meeweegt en mee-waardeert (dé reden waarom veel bestuurders en ondernemers in het oude paradigma blijven steken) loop je een gerede kans vast te lopen en geen stap verder te komen.

Alleen eigen belevingen en ervaringen tellen
Ik ga ervan uit dat je aan dit geworstel en de kramp waarin je gevangen zit, wilt ontsnappen en de cirkel definitief wilt doorbreken. Want je kunt ook een andere tijd in je beleid en plannen laten meewegen. Een veel creatievere tijd die even reëel blijkt te zijn als de handige en heel beperkte klokkentijd.

Om dit fenomeen aan den lijve te ervaren en er zelf in alle rust mee te oefenen zodat het je eigen wordt, kun je je een discipline aanleren die ik noem:

‘Een spatie in de tijd‘

Voor wie is deze time-out, deze spatie bedoeld?
Deze ‘Spatie in de tijd’ wil bestuurders en beleidsbepalers een vruchtbare paradox aanreiken tussen zowel dynamiek als rust, tussen eenzaam en in verbinding, tussen actie en waar we voor op onze knieën moeten. Het leert je soepel en flexibel tussen deze beide uitersten in te schakelen met als doel de organisatie flexibeler te maken en zelf echt synergie – een plus een is meer dan twee - te ervaren.

Wanneer je regelmatig tijd tekortkomt, het jou en de organisatie aan een effectieve richting of aansprekende doelen ontbreekt en onder veel moeten en stress gebukt gaat, vind je in deze ‘Spatie in de tijd’ werkzame aanknopingspunten en creatieve antwoorden op actuele dilemma’s.

Iedere ontwikkeling en ieder plan vraagt om jouw persoonlijke intentie en inzet en het is daarom niet vreemd als dit aanbod diverse vragen bij je oproept.

Wanneer dit thema ook jou interesseert, stel ik voor mij telefonisch of per e-mail te benaderen, zodat het vooraf duidelijk is wat je van deze investering in jezelf mag verwachten. Dat is wel zo effectief en dan hebben we het gelijk over het kostenplaatje en jouw persoonlijke wensen voor het traject.

De enige vraag die je zelf dient te beantwoorden, is: Gun ik me deze spatie en durf ik mezelf opnieuw uit te vinden of blijf ik nog een tijdje om de hete brij heendraaien?

 

 

 


Jij bent de fakkeldrager

April 2018

Besef je wel dat jij de fakkeldrager van deze evolutie bent?

Weet dat zonder jou en jouw dagelijkse inspanning er geen progressie of ontwikkeling zou bestaan! Alles zou als het ware bevroren zijn en volledig stilstaan.

De kosmos heeft er oneindig lang over gedaan om te evolueren tot op het punt waarop we nu staan en de vraag die jou van aanvang aan onderhuids wordt gesteld, is:

Weet je dat of loop je,
als een onbeduidende éénling
je neus achterna?

Dat zou immers jammer zijn, want de evolutie heeft jou zodanig bedraad en je daarmee op de kosmische informatie afgestemd, dat je maximaal gelukkig zou kunnen zijn. ‘Kúnnen zijn’, want die bijzondere positie moet je wel eerst zelf willen innemen.

Een belangrijke voorwaarde om zoveel mogelijk uit jezelf te halen is, jouw talenten en al jouw vermogens aanspreken en dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Het is een ware kunst om je door jouw intuïtie en gevoelens voort te laten stuwen en de jouw toebedeelde statuur en grootsheid daarmee te realiseren.

Gevoelens versus emoties
Hoe ontwikkel je die ware kunst en wat moet je daarvoor doen of meer nog laten?

Wat je zeker moet nalaten is om dat wat verschillend is, behandelen alsof het hetzelfde is en een goed bijvoorbeeld van een dergelijke vergissing is gevoelens afgezet tegen emoties. Wanneer je geen onderscheid maakt tussen deze twee specifiek menselijke interne belevingen, gooi je mogelijk het kind weg met het badwater.  

Emoties, zoals het woord feitelijk zegt, hebben een hechte relatie met vooral mentale bewegingen (moties) die dwingend naar buiten moeten en dat is volstrekt anders met gevoelens. Die zijn veel stiller en subtieler en hebben bij voorkeur werking in onze binnenbeleving. Een 180° verschil van richting en beweging met dan ook een heel andere uitwerking op jou en de wereld om je heen.

Emoties zijn ongeschikt om er onze ware statuur of grootsheid mee te bereiken. Ze maken ons hooguit aangepast en doorgaans beleven we ze als gezellig en daar is natuurlijk niks mis mee.        

Om daarmee echter een voorbeeld of een fakkeldrager voor het nageslacht te zijn – de jeugd of jouw kinderen - en oog te hebben voor de rol die je evolutionair mag spelen, brengen emoties je niet veel verder. Daarvoor zijn gevoelens en empathie nodig, die je eerst dán leert kennen, als je goed leert onderscheiden wat zowel het ene als het andere met jou en jouw naasten doet. Dus niet net doet alsof ze beide hetzelfde zijn, want waarom denk je dat we er in het Nederlands twee woorden voor kennen? 

Wat dit inzicht jou oplevert
Is het niet zeker, dat wanneer je meent een onbeduidende éénling te zijn en als zodanig acteert, het jou en de samenleving nauwelijks iets oplevert? Dat is immers een feit en lees je af aan de tredmolen waarin veel mensen zich bevinden. Het besef levend houden dat jij de onderscheidende factor bent in dit fantastische mondiale samenspel daarentegen, geeft een heel ander gevoel. Jij doet ertoe en hebt, louter en alleen door er te zijn, betekenis. Daar hoef je geen bergen voor te verzetten. Alleen al het besef levend houden dat jij een fakkeldrager bent, is meer dan voldoende. Het verandert jouw (in)zicht en ideeën over de wereld en de onderscheidende rol die jij daarin speelt. Een regelrechte win/win-situatie dus!

 

 


Kiemen

Februari 2018

De winter is voorbijKiemen-Farn HMstrtaat

Ik heb mijn tuintje opgeruimd.

Alle dode takken, struiken weggehaald.
Alles wat ik met de hand kon afbreken is weg..

De lente kan komen.

Ik zie het nieuwe frisse groen.

De varens staan er al bijna jubelend bij, krokussen, sneeuwklokjes en zelfs tulpen willen eruit.

Ik heb het zo gelaten, alleen de weg geopend voor wat komen wil.

Meer niet.

Dit is ook de tijd dat de kiemen van het nieuwe, na de winterse periode van leegte opkomen.

Stil nog en soms voorzichtig.. Wat zijn de nieuwe dingen die komen gaan?

Wat wil zich ontvouwen?

Welke kiemen hebben levenskans en willen zich met mij verbinden?

Een tijd van stil en benieuwd zijn. Nog steeds niet meer doen dan opruimen.

Het oude dat zomaar weg kan, ook daadwerkelijk wegdoen.

De kasten nalopen op dat wat geen leven meer heeft, de voorraadkast  leegmaken, de diepvries schoonmaken.

En kleding natuurlijk en boekenkasten en in mijn geval al die prachtige spullen die ik tijdens trainingen gebruikte. Wat heeft nog leven in zich en wat kan weg...

Dit blogje is een kiem..

Van wat?

 

 

Ik ben geinspireerd door het boek Leven en werken in het ritme van de seizoenen, van Jaap Voigt.