Niet-Weten als levenshouding

Juni 2017

Stel dat

Niet-weten de basis is van ons leven
We benieuwd mogen zijn naar de toekomst

En niet
Nu al leven in de angst van weten wat er zal komen

 

Stel dat

Niet-weten ons leren is
We mogen vertrouwen op wat we van binnen weten
en buiten zelf waarnemen

En niet
Luisteren naar de anderen waarvan we denken dat ze alles weten

Stel dat

Niet-weten onze omgeving is
We kunnen wachten in vertrouwen 
van wat zich ontvouwt

En niet
Oplossen van wat we aannemen dat een probleem zal zijn

Stel dat

Niet-weten onze levenshouding is
En
Het ‘even niet meer weten’ de ingang naar

een vrij leven, een leven van benieuwdheid
een leven waarin geduldig waarnemen

die ruimte geeft
van verlangen…

  


Aandacht voor het gezonde

Maart 2017

Als je drie plantjes neemt en je geeft:
één plantje je liefdevolle aandacht,
op
één plantje wordt je boos, omdat ie niet hard genoeg groeit
en 
je negeert één plantje volledig.

Welk plantje zal daar het meest onder lijden?fycusgroeit
Juist, het plantje dat je volledig hebt genegeerd.

De gulden regel is immers: 

Alles wat aandacht krijgt, leeft en groeit!

Dit gaf mij weer opnieuw inzicht in het effecten van conditioneringen, van opvoeding.

Als jonge mensen deden de meesten van ons alles voor liefde en aandacht.We zetten onze meest intelligente en creatieve manieren in om die aandacht voor elkaar te krijgen.

In het verwerven van die aandacht vonden we wegen die ons hielpen ons aan te passen aan de wereld buiten ons.Immers als kinderen konden we ons feilloos afstemmen op de wereld om ons heen en deze nadoen.Kijk maar naar het programma over de vierjarigen en je ziet de vele volwassenen.

De manieren die we vonden om ons aan te passen kun je ook wel omwegen noemen, of overlevingsstrategieën.
Aardig doen, anderen helpen, lief doen leuk doen, zielig doen, wantrouwen, je terugtrekken, boos worden,schreeuwen, stil worden...heel hard werken en je best doen...noem maar op, wie kent het niet?

Deze manieren zijn in langzaam maar zeker in de cellen van ons lichaam gaan zitten, het lijkt of ze bij ons horen,het zijn talenten geworden, we kregen er aandacht op...want

een beetje aandacht was immers beter
dan helemaal geen aandacht.

Maar de prijs die we ervoor betaalden is, dat het onbeschadigde, oorspronkelijke en gezonde deel in ons verstopt is geraakt.
Het zijn de aannames en overtuigingen die als sluiers over het oorspronkelijke, het wezenlijke en
onze eigen-wijsheid zijn gaan liggen. 

Het 'doen' om aandacht te krijgen is zo'n gewoonte geworden, dat we vaak nog slechts een vaag besef hebben overgehouden van wat en wie we wezenlijk en oorspronkelijke zijn.

Wat staat ons nu te doen?

kerstroos-tja (1)Als min of meer bewust mens, als iemand die dit begrijpt en weet?

Moeten we om zelf te leven aandacht aan die sluiers geven, aan die pijnlijke geschiedenissen waardoor je als vanzelfsprekend bent gaan overleven, terwijl je diepweg weet dat alles wat gezond en echt is, groeit?

Is het, dit nu wetende, niet realistischer om aandacht te geven aan alles dat gezond is.
Overal! 
In mensen, in de natuur, op ons werk, in de politiek en op scholen.

Hoe weet je wat het gezonde deel in jou is?

Hoe erg het ook met je is, vaak weet je ergens ver weg, wat wel en niet klopt.
Je hebt beelden, geluiden, een geur..je proeft de oorspronkelijkheid.
En daar kun je altijd terug naar toe!

En als je hier contact mee hebt, hoe klein ook en erop focust, dan neemt het toe en je leert het meer en beter kennen!

Begeleiden

Dat is onze taak als wij mensen begeleiden en met ze optrekken.
Alleen maar dit...
Aandacht geven aan wat gezond en echt is, zowel aan jezelf als aan anderen.
Dat is het echte werk, zo eenvoudig.

De vrije coach

Daarom noemen wij onze zomerschool ook 'de vrije coach'.
Want als we leren aandacht te geven aan het gezonde deel in wie en wat dan ook,
dan maakt ons dat vrij en geven we de ander daarmee ook ruimte en vrijheid.

Aandacht is de sleutel tot vrijheid en heeft geen omwegen nodig!


En zondert veel woorden zegt Nic Askew hetzelfde in deze korte film: 'the search of joy' 

Nic Askew in search of joy