Je eigen spoor EN dienstbaar zijn aan de ander....

Oktober 2018

Hier een filmpje over  je eigen pad volgen en tegelijk dienend zijn…

Het vraagt ruim drie minuten van je tijd..

 

Als je er geen zin in hebt..
lees dan even verder…

 

 

 

Hoe doe je dat dan?


Vraagt een van de vrouwen met wie ik aan tafel zit en van wie geconstateerd is dat ze een burned-out heeft.

Altijd alleen maar klaar staan, en ‘iedereen vraagt het mij ook, mijn klanten zijn dol op me’ zegt ze…zeg dan maar eens ‘nee’.

 

Het is een klassiek dilemma en ik kom dit al jaren tegen..

 

‘Hoe doe je dat dan?’, is ook de vraag die erbij hoort…alsof je nog meer te doen hebt, terwijl je al zoveel deed…daarom lig je nu plat!

 

Het klinkt zo flauw…’Hou van jeZelf’…

Maar dat is nu wel een enorme clou… bewustzijn op  het licht dat in jou is…

 

Licht komt mooier tevoorschijn vanuit het donker..
het donker is dienend aan het licht…

 

dienstbaar.JPG

‘Hoe doe je dat nou…?

 

Dit filmpje maakte ik vanuit mijn eigen vraag naar het antwoord.

Aan de hand van deze foto laat ik je zien wat dienstbaarheid is…

 

Mijn vraag aan jou lezer…

‘Wat zorgt ervoor dat je aandacht naar het licht getrokken wordt…?

 

Juist…

Wat is nu dienend aan wat?

 

Misschien toch even kijken….

 

 

Ik zoek verder voor je en als ik weer een tip heb, dan laat ik van me horen…


Toegang

Oktober 2018

 

Dit gedicht is voeding voor de ziel, zoals ik beloofde zal ik in mijn blog voeding geven...

'Verlaat de kamer waar je alles kent', zegt Rilke...'als laatste voor de verte ligt jouw huis...'

Als nog niet ontdekte woorden...

alles is er al...

 

Rainer Maria Rilke schreef dit gedicht, 'Eingang'.
Lidwien maakte tekeningen bij elke zin en leest het voor in het Nederlands.
Hieronder de oorspronkelijke Duitse versie en de Engelse vertaling.

Eingang
Wer du auch seist: am Abend tritt hinaus
aus deiner Stube, drin du alles weißt;
als letzes vor der Ferne liegt dein Haus:
wer du auch seist.
Mit deined Augen, welche müde kaum
von der verbrauchten Schwelle sich befrein,
hebst du ganz langsam einen schwarzen Baum
und stellst ihn vor den Himmel: schlank, allein.
Und hast die Welt gemacht. Und sie ist groß
und wie ein Wort, das noch im Schweigen reift.
Und wie dein Wille ihren Sinn begreift,
lassen sie deine Augen zärtlich los …
“Entrance”

Whoever you may be: in the evening, leave
the shelter of your room where you know everything;
for your house stands at the edge of great distances—
whoever you may be.
With your eyes, so tired that they can
barely free themselves from the worn threshold,
you lift up with measured pace a single black tree
and place it before the empty skies—slender, alone.
And have made the world. And it is vast
and like a word still ripening in the silences.
And as your will grasps its meaning,
your eyes tenderly relinquish it all. . .

Rainer Maria Rilke, “Eingang”; in Das Buch der Bilder I, 1;
The Book of Images I, 1; translated from the German
by Mark S. Burrows (©2011)

 

 Overgens: ik maakte de tekeningen op een van die voedingrijke dagen bij Wendelmoet Langerak

 

 

 


Dáár voel ik me veilig

Juli 2018

Hart-in-RuimteHij is een oorlogskind

In de kerk wordt gevraagd wie er een oorlogskind een vakantie kan bezorgen en hij komt terecht bij de houtvester van het landgoed van een klein kasteeltje.
Samen zijn ze op stap, 9 jaar oud is hij en ze zingen samen uit volle borst. Hij leert een houtduif afschieten. Die wordt dan door de vrouw des huizes gebraden.
Hij is in de natuur en ervaart respect en liefde. Het is er veilig, er zijn geen verhalen en vernederingen. Er is deze man, zo anders dan zijn vader, zo veilig, warm en vol aandacht. 

Hij heeft hen nooit meer gezien en ontmoet, het was éénmalig.
Toch leeft het verder in hem, nog steeds, in de natuur, het samenvallen, de liefde voor het grote..

Ik realiseerde me, dit verhaal horende dat de engel in mijn leven mijn blokfluitjuf was. Mejufrouw van Meerland...
Elke week gingen we erheen, mijn zusje en ik. Het was er veilig en ik kreeg aandacht. Er werd naar me gekeken, ik werd geholpen. Fouten maken was normaal, dat hoorde erbij..en de anderen in ons kleine groepje konden heel goed spelen en dat was ook normaal, dat zij erin verder gingen, zo logisch, geen gevoel van jaloezie, alleen maar blij zijn voor de ander.
Jufrouw van Meerland gaf dat veilige en rustige gevoel. 
Ze bracht me in contact met de schoonheid die muziek en het maken van muziek biedt.

De twee verhaaltjes lijken op elkaar..In beide situaties is er contact met harmonie, met schoonheid, met het pure leven in de natuur. In beide gevallen is er los van de dagelijkse realiteit een moment van optillen, van een ingang naar een wereld die ruimer en groter is dan die je dagelijks om je heen hebt. Daar kon je zijn wie je bent.

Mijn #vraagvandeweek van deze week, vraagt jou, of je dit ook kent....