Het is wat het is!

24 Februari 2012

De hieronder staande anekdote vertelt hoe belangrijk het is om naast zelf betekenis te hebben, aan wat je bijdraagt ook betekenis te geven.

Zoals in vroeger tijden zitten drie steenhouwers in het voorhof stenen te bikken voor een in aanbouw zijnde kathedraal. Het is hun dagelijkse terugkerende werk en als een geïnteresseerde toeschouwer hen vraagt, wat ze aan het doen zijn, antwoordt de eerste man ietwat geïrriteerd:

‘Nou dat zie je toch, ik bik stenen.’

De tweede die dezelfde vraag gesteld krijgt, antwoordt:

‘Ik verdien, zoals je ziet, mijn brood met stenen bikken.’

Wanneer hij de derde steenhouwer dezelfde vraag stelt, antwoordt hij:

‘Wat ik doe? Ik bouw een kathedraal!’

Het maakt blijkbaar enorm veel uit, met welke intentie en instelling we ons werk en andere bijdragen in de wereld zetten. Wij geven, ten positieve of negatieve, altijd betekenis en zin aan wat we doen of ondernemen, of we daar nu bewust op uit zijn of niet.

Deze anekdote spreekt ons aan op het belang van intenties, nut en betekenis. Als we door dagelijks bij te dragen, hoe dan ook betekenis en zin aan ons werk en leven geven, wat willen we daar dan mee bereiken?

Welke betekenis heb jij?
Volgens recente kwantuminzichten, bestaat er een groot verschil tussen de mens en de rest van wat de evolutie heeft voortgebracht. De mens als enige, kan ‘meaning’ ofwel zin, nut en betekenis geven aan wat hij dagelijks met zijn werk bijdraagt. Geen mineraal, plant of dier kan dat of doet hem dat in die mate na.

Er bestaat tussen wat wij in de wereld zetten en de ‘meaning’ die wij eraan toevoegen, een uiterst subtiele balans. Dit nog niet lang geleden ontdekte wetenschappelijke inzicht, wordt ook door de Upanishads, de eeuwenoude en op diepe kennis gebaseerde vertellingen uit de Hindoeïstische traditie bevestigd. Het zegt over de mens zoals hij in wezen is Tat Twam Asi, wat in het Nederlands vertaald zoveel wil zeggen als: ‘Dat zijt Gij’. Het vertelt ons, dat we niet op weg zijn naar een mogelijke ‘meaning’ – dat doet in de verste verte geen recht aan onze werkelijke statuur – ieder mens is die meaning, is de betekenis en zin van het bestaan zelf! Tat Twam Asi spreekt ons aan op wat en wie wij ten diepste zijn. Het is dat deel in ons, waar de laatste steenhouwer aan refereert en wat de Bijbel ons voorhoudt, als het zegt, dat wij naar Gods gelijkenis zijn geschapen.

Kunnen we hieruit niet afleiden, dat betekenis geven, het actieve en van ons uitgaande aandeel en betekenis hebben, het receptieve en reeds in ons aanwezige deel is? En is het niet belangrijk, om deze delen in enigerlei vorm in de wereld te zetten? Hoe doen we dat, hoe geven we inhoud, vorm en betekenis aan ons dagelijkse werk en onze relaties met anderen?

Wil ik nut en betekenis ervaren en wil het binnen de bandbreedte van mijn zintuigen waarneembaar zijn – noodzakelijk als ik mijn unieke talenten en kwaliteiten zelf nog wil ontdekken - dan dien ik de principes en waarden waar het mij werkelijk om te doen is, eerst zelf goed te kennen. Het vraagt me om ze eenduidig en goed gefocust in zowel mijn werk als privé, tot leven te wekken. Ze uit eigen ervaring te (be)leven en ze dus klaarwakker te maken! Fnuikend bij het me eigen maken van deze principes, is ze denkend en dus mentaal trachten te begrijpen en te  verklaren. Daarmee scheid ik wat bij elkaar hoort van elkaar, waardoor het heel verwarrend wordt. Nut en betekenis zijn de twee keerzijden van één en dezelfde medaille en kunnen niet los van elkaar bestaan.

De kwantumfysica leert dat aan ieder idee dat zich wil manifesteren, een zoals dat in deze discipline heet, ‘kwantumineenstorting’ voorafgaat. Deze ‘ineenstorting’ is het gevolg van onze gerichte aandacht die wij eraan geven en is bedoeld om onszelf te overstijgen. Daaruit dienen zich dan weer nieuwe mogelijkheden aan. Dit spontaan verwerken, verteren en openstaan voor nieuwe kansen en mogelijkheden, staat onder gezag van gerichte aandacht, dat ook wel bewustzijn wordt genoemd. We weten dan aan iedere twijfel voorbij, wat wij in de gegeven situatie te doen, dan wel te laten hebben.

Betekenis geven en betekenis hebben, zijn voor een zinvol en vruchtbaar, gezond en evenwichtig leven onontbeerlijk en daar kan de kennis over dit samenspel op kwantumniveau ons heel goed bij helpen. Om de bijzondere schoonheid en effectiviteit ervan te ervaren, wil ik het nu volgende verhaal met je delen. Het laat zien hoe een mogelijkheid of kans waar wij meaning aan mogen geven, spontaan en dus zonder pressie of dwang, creatief en heel verrassend kan uitpakken.

Een koning heeft een dienaar waarmee hij altijd op jacht gaat en die hij bijzonder graag mag. Er is echter één ding waar hij zich mateloos aan ergert. De dienaar heeft de gewoonte om op alles wat er zoal ten goede of ten kwade gebeurt, te zeggen: 'Het is wat het is!'

Op zekere dag snijdt de koning tijdens het spelen met zijn mes, zich per ongeluk een flink stuk van zijn duim af. De dienaar die erbij aanwezig is mompelt voor zich uit: 'Het is wat het is!'

Deze opmerking schiet de koning in het verkeerde keelgat en hij wordt zo kwaad, dat hij hem onmiddellijk in de kerker laat gooien. Om zichzelf weer wat op te beuren en het vervelende voorval te vergeten, gaat hij alleen het woud in om te jagen.

Hij moet door zijn boosheid een flinke afstand hebben afgelegd en de grenzen van zijn koninkrijk zijn gepasseerd, want hij wordt prompt door een vreemde stam die hem niet kent, gevangen genomen. Ongelukkigerwijs voor hem is het een stam die mensenoffers aan hun godheid brengt en de koning wordt aan de priester overhandigd om te worden geofferd. Als deze hem voor het offerritueel wil reinigen, ontdekt hij dat hij een flink stuk van zijn duim mist en omdat er geen misvormde mensen aan hun godheid mag worden geofferd, wordt de koning afgewezen en vervolgens vrijgelaten.

Geschrokken en op de terugweg naar zijn paleis denkt de koning nog eens goed na over wat er vooraf is voorgevallen en hij beseft dat de uitspraak van zijn dienaar juist is geweest. Het is wat het is, want zijn afgesneden duim heeft hem inderdaad het leven gered.

Meteen na thuiskomst laat hij de dienaar vrij en zegt tegen hem: 'Het klopte wat je zei; alles wat me is overkomen is uiteindelijk goed gekomen. Met jou echter is het niet goed gekomen, want ik heb jou in de gevangenis laten opsluiten en hoe verklaar je dat?'

Hierop antwoordt de dienaar: ‘O, grote koning. Het feit dat u me in de gevangenis heeft opgesloten, heeft ook mij het leven gered. Zoals gebruikelijk was ik samen met u op jacht gegaan en werd ik net als u gevangen genomen. Aangezien ik nergens op mijn lichaam enige onvolkomenheid heb, zou ik zeker aan de godheid zijn geofferd. Het is wat het is!’

Kennelijk, als we leren accepteren wat er zoal op ons toe-valt, hebben we al betekenis en nut en hoeven we er niet zelf achteraan te jagen of moeite voor te doen. Het is wat het is!